Κέρβεροι φυλάνε το δημόσιο θησαυροφυλάκιο
Μια που το έφερε η κουβέντα για την Αιθιοπία και τα 100 εκατομμύρια δραχμές που έδωσε το ελληνικό δημόσιο για να χτιστεί το φράγμα Damte, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι προσωπικά δεν πήρα ούτε μια δραχμή απ’ αυτά τα χρήματα. Αντιθέτως, έγινα και χορηγός με ποσό πάνω από 2000 δραχμές ή περίπου 7 ευρώ.
Τον Σεπτέμβριο του 2001, επί πρυτανείας Θέμη Ξανθόπουλου, στο πλαίσιο της συνεργασίας με την Αιθιοπία, προσκαλέσαμε τον Abebe Dinku, κοσμήτορα της πολυτεχνικής σχολής του πανεπιστημίου της Αντίς Αμπέμπα να επισκεφτεί το ΕΜΠ. Υπογράψαμε και μνημόνιο συνεργασίας. Τα έξοδα τα έκανε το ΕΜΠ. Τον συντονισμό τον έκανα εγώ. Πλήρωσα τα εισιτήρια του και το ξενοδοχείο του από το κονδύλι του ΕΜΠ. Περίσσεψε και ένα ποσό της τάξης των 70-80 ευρώ (είχαμε δραχμές ακόμη, αλλά πάνω-κάτω τόσα νομίζω ήταν). Του τα έδωσα, του είπα να πληρώνει το φαγητό του και καλού-κακού να κρατάει τις αποδείξεις.
Φεύγοντας μου έδωσε τις αποδείξεις. Πρόχειρα είδα ότι οι αποδείξεις υπερκάλυπταν το ποσό που του είχα δώσει. Κατέθεσα ό,τι είχα σχετικό στο λογιστήριο του ΕΜΠ.
Δυο-τρία χρόνια μετά δέχθηκα ένα τηλεφώνημα απ’ το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Επακολούθησε αυτός περίπου ο διάλογος —διευκρινίζω ότι δεν κάνω πλάκα.
ΓΛΚ: Είμαι η τάδε απ’ το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.
ΔΚ: Σε τι έχω την τιμή κα τάδε;
ΓΛΚ: Ήσασταν ο υπόλογος για τα έξοδα του ταξιδιού του κ. Dinku το 2001.
ΔΚ. Πράγματι.
ΓΛΚ: Υπάρχουν κάποια προβλήματα με τα έξοδα.
ΔΚ: Τι προβλήματα; Θυμάμαι πως όλα ήταν εντάξει.
ΓΛΚ: Οι αποδείξεις περιλαμβάνουν 4 σοκολάτες.
ΔΚ: Εγώ του έδωσα τα χρήματα για να τρώει. Δεν του είπα τι πρέπει να τρώει. Αν του άρεσαν οι σοκολάτες, δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα.
ΓΛΚ: Δεν είναι επιλέξιμες οι σοκολάτες.
ΔΚ: Ας το πάρουμε αλλιώς. Αν έχει τέσσερα παιδάκια και τους πήρε από μια σοκολάτα δώρο, κακό είναι;
ΓΛΚ: Δεν θα πληρώσει ο ελληνικός λαός τα δώρα για τα παιδιά του.
ΔΚ: Το ΑΕΠ της Αιθιοπίας είναι 100 δολάρια το χρόνο. Αν δεν μπορούσε να τους πάρει σοκολάτες και με την ευκαιρία του ταξιδιού του μπόρεσε, είναι τόσο κακό;
ΓΛΚ: Δεν το εξετάζω. Απλά δεν τις εγκρίνω.
ΔΚ. Πόσο κάνανε;
ΓΛΚ: Τρία ευρώ.
ΔΚ: Αν σας δώσω εγώ τρία ευρώ είστε εντάξει;
ΓΛΚ: Χα… Μακάρι να ήταν μόνο αυτό το πρόβλημα…
ΔΚ. Υπάρχει κι άλλο;
ΓΛΚ: Βέβαια. Έχω μια απόδειξη απ’ το εστιατόριο Παπαγιάννη, όπου έφαγε και μια γιουβαρλάκια και μια παϊδάκια.
ΔΚ: Μα πεινούσε ο άνθρωπος.
ΓΛΚ: Δεν μπορώ να εγκρίνω δύο κυρίως πιάτα ταυτόχρονα.
ΔΚ: Υποθέτω τα γιουβαρλάκια θα τα πήρε για πρώτο πιάτο.
ΓΛΚ: Εγώ δεν μπορώ να τα θεωρήσω πρώτο πιάτο.
ΔΚ: Πόσο κάναν τα γιουβαρλάκια;
ΓΛΚ: Τέσσερα ευρώ.
ΔΚ: Αν σας δώσω επτά ευρώ, τρία για τις σοκολάτες και τέσσερα για τα γιουβαρλάκια, είστε εντάξει;
ΓΛΚ: Ναι.
Κι έτσι πλήρωσα τα εφτά ευρώ κι έγινα χορηγός της Ελληνο-αιθιοπικής συνεργασίας, χωρίς να επιβαρυνθεί το ελληνικό θησαυροφυλάκιο.




Έτσι γίνεται στα σοβαρα κράτη, δεν επιτρέπεται η ασυδοσία ούτε η πολυφαγία.